Siła w szkole otrzymała ze strachu

W szkole władza nie podlegała ocenie na sporcie. Liczyło się, kto kontroluje klasę.

Tak, Zrobił.

Ludzie ruszali się, gdy przechodziłem. Nauczyciele uywający, że nie odkrywają nowych rzeczy. Śmiech kierował się za – nie dlatego, że byłem zabawny, ale dlatego, śmiech wydawał się być ważniejszy niż cisza.

I jak każdy tchórz obdarzony władzą, sprawowany przez kogoś mniejszego, na kim mógłbym stanąć.

Była nim  Evan Brooks  .

Chłopiec, za który wszyscy się oglądają

Evan siedział w ostatnim rzędzie. Zawsze.
Nosił mundury, które najwyraźniej przeżyły już inne życie przed nim. Rękawy trochę za krótkie. Buty starannie wyczyszczone, ale nigdy nowe.

Kroczył, jakby przepraszał za to, że istnieje.

Codziennie nosił lunch w ten sam sposób: w cienkiej brązowej papierowej torbie, złożonej na pół u góry, poplamionej tłustymi plamami od zwykłego jedzenia. Trzymał ją jak coś kruchego.

Dla mnie wyglądał na łatwy cel.