Codziennie kradłem obiad mojemu biednemu koledze z klasy, żeby się z niego pośmiać – aż do momentu, gdy przeczytałem notatkę, którą ukryła w środku jego matka, i uświadomiłem sobie, kto tak naprawdę jest bogaty

Mój ulubiony „żart”

Przerwa stała się moją sceną.

Codziennie ta sama rutyna. Brałam torbę z jego rąk, wskakiwałam na ławkę i podnosiłam ją wysoko.

„Zobaczmy, jaki luksusowy posiłek przyniósł dziś stypendysta!”

Wybuchnął śmiech.
Nakarmiłem się nim.

Evan nigdy się nie bronił. Nigdy nie podnosił głosu. Po prostu stał tam, z wilgotnymi oczami, wpatrując się w ziemię i czekając, aż to się skończy.

Czasem był to zimny ryż.
Czasem zgnieciony banan.

Wyrzuciłbym to do śmieci, jakby było skażone.

Potem szłam prosto do kawiarni i kupowałam, co chciałam — pizzę, frytki, burgery — nawet nie sprawdzając ceny.

Nigdy nie nazwałem tego okrucieństwem.

Dla mnie to była rozrywka.